Uitsluitingsclausule

In Nederland is het zo dat de meeste getrouwde mensen geen huwelijksvoorwaarden hebben gemaakt, zodat ze in algehele gemeenschap van goederen zijn getrouwd. De algehele gemeenschap van goederen betekent, dat de echtgenoten vanaf hun trouwdag ineens alle bezittingen samen hebben. Bovendien zijn zij ook aansprakelijk voor alle schulden van beiden, zowel oude als nieuwe schulden.

Ook erfenissen vallen in de gemeenschap van goederen. Vaak is het zo, dat erfenissen niet direct worden uitbetaald.

Als een van de ouders is overleden krijgen de kinderen hun erfdeel vaak nog niet uitbetaald gedurende de periode, dat de langstlevende ouder leeft.

Dit gebeurt dan niet omdat de kinderen dit niet willen of omdat er een testament is, waarin dit is bepaald, een zogenaamd testament "op de langstlevende". Vanaf 1 januari 2003 is de wettelijke regeling dat de langstlevende alle bezittingen houdt en de kinderen een vordering op de langstlevende krijgen.

De kinderen hebben in zo'n geval echter al wel recht op de erfenis of op een bedrag in geld. En dit recht op de erfenis valt al in de gemeenschap van goederen, ook al hebben de kinderen nog niets ontvangen.

Als dan bij een echtscheiding tot verdeling moet worden overgegaan

moet deze erfenis wel bij de bezittingen worden opgeteld en krijgt de schoonzoon of schoondochter wel de helft mee van de erfenis.

Voor veel ouders zijn dit onaangename gedachten. Ze gunnen hun kinderen natuurlijk alle goeds en natuurlijk vooral een heel gelukkig huwelijk met een ideale schoonzoon of schoondochter. Ook gunnen ouders hun kinderen graag een grote erfenis, maar pas als zij beiden zijn overleden. Schoonkinderen worden ook altijd heel aardig gevonden en aan een echtscheiding heeft niemand schuld, maar na een echtscheiding zijn de exen vaak toch wat minder populair en zij hoeven zeker geen deel van de erfenis te ontvangen.

Het is nu echter wel mogelijk, dat ouders in hun testament een verklaring opnemen, dat hetgeen de kinderen erven niet zal vallen in een gemeenschap van goederen waarin de kinderen getrouwd zijn. Ook bij een schenking kan zo'n bepaling worden gemaakt.

Dit houdt dan in, dat de erfenis of de schenking privé-vermogen blijft van het eigen kind en dat de aangetrouwde niet mede-eigenaar wordt. Bij een echtscheiding kan dan het eigen kind de erfenis of de schenking houden en   erft of geniet de aangetrouwde niet mee. Zolang het huwelijk goed is profiteren natuurlijk beiden van de erfenis of de schenking, maar zodra het fout loopt is alleen het eigen kind de gerechtigde.

Ook in veel oudere testamenten is deze bepaling gemaakt. Toen ging men echter wel heel kort door de bocht door enkel te bepalen, dat alles privé zou blijven. Dat heeft dan ook tot gevolg, dat als het huwelijk van het kind eindigt door het overlijden van het kind of van de aangetrouwde, de bepaling ook geldt. Dat heeft dan weer tot gevolg, dat de achterblijver met een financieel probleem komt te zitten.

Tegenwoordig wordt de bepaling zo opgesteld, dat de uitsluiting van de aangetrouwde eigenlijk alleen geldt als het huwelijk eindigt door echtscheiding.

Het is dus zaak om uw testament nog eens door te lezen of er wel een uitsluitingsclausule in staat en of deze wel goed is.  Door een goede bepaling in uw testament op te nemen worden de financiële problemen van uw kinderen bij echtscheiding of bij overlijden op deze manier nog wat minder.

Wilt u meer weten over het vorenstaande dan kunt u contact opnemen met een van onze kantoren. Een offerte aanvragen kan hier.

Voor een oriënterend gesprek worden geen kosten in rekening gebracht.